به گزارش خبرگزاری حوزه از اصفهان، آیت الله سید ابوالحسن مهدوی امام جمعه موقت اصفهان صبح امروز در ادامه مباحث خود درباره ایمان،با اشاره به مفهوم صبر جمیل در قرآن کریم اظهار کرد: : خداوند در قرآن از صبر جمیل سخن گفته است. حضرت یعقوب(ع) نمونهای از این نوع صبر هستند. صبر جمیل به معنای صبری زیبا و همراه با حفظ کرامت است؛ اینکه انسان سفره دل خود را نزد هر کسی باز نکند و درد و اندوه خود را نزد افرادی که شایستگی شنیدن آن را ندارند، مطرح نسازد.
عضو خبرگان رهبری در ادامه به روایتی از امیرالمؤمنین علی(ع) اشاره کرد و افزود: امیرالمؤمنین(ع) فرمودند هنگامی که زندگی برای مؤمنی سخت میشود، باید مراقب باشد که به هیچ وجه از خداوند شکایت نکند. حتی نباید نزد دیگران بگوید که چقدر دعا کردم، اما دعایم مستجاب نشد. وی ادامه داد: البته این به معنای آن نیست که انسان مشکلات خود را پنهان کند یا از خداوند کمک نخواهد؛ بلکه باید به جای شکایت از خداوند، نزد خود او برود و گرفتاریهایش را مطرح کند؛ زیرا خداوند از همه چیز آگاه است و گرهگشایی از مشکلات در اختیار اوست.
حکایت مرحوم حاج شیخ عباس کلباسی و گرهگشایی الهی برای تهیه جهیزیه دختر یتیم
این سخنران در ادامه برای تبیین آثار توکل و شکایت بردن به درگاه خداوند، خاطرهای از مرحوم حاج شیخ عباس کلباسی نقل کرد که برای حل مشکل جهیزیه دختر یتیم با توکل، دعا و اعتماد به تدبیر الهی مسئله را حل کرد
وی تأکید کرد: انسان باید بداند چگونه مشکل خود را با خداوند در میان بگذارد. خداوند میداند چه زمانی و از چه راهی اسباب حل گرفتاری را فراهم کند. این حکایت نمونهای از آثار توکل و اعتماد به تدبیر الهی است.
روایت امام صادق(ع) درباره شکایت نزد برادر دینی
این استاد حوزه در ادامه به روایت دیگری از امام صادق(ع) اشاره کرد و گفت: در روایتی که پیشتر مطرح شد، تأکید شده بود که مؤمن نباید شکایت و بدحالی خود را نزد هر مخلوقی مطرح کند، بلکه باید در درجه نخست به درگاه خداوند برود.
وی افزود: امام صادق(ع) در این زمینه نکته دیگری را نیز بیان میفرمایند و میان شکایت نزد افراد مختلف تفاوت قائل میشوند. بر اساس این روایت، اگر مؤمن نزد برادر دینی خود از مشکلاتش شکایت کند، این کار مانند آن است که نزد خداوند شکایت برده باشد و با حقیقت ایمان او منافاتی ندارد. آیت الله مهدوی تصریح کرد: در این روایت میان دو وضعیت تفاوت گذاشته شده است؛ «مَن شَکا إِلی أَخیهِ» و «مَن شَکا إِلی غَیرِ أَخیهِ». اگر فردی نزد برادر مؤمن و دینی خود از گرفتاریهایش سخن بگوید، اشکالی ندارد؛ اما اگر نزد فردی که از ایمان و تربیت دینی برخوردار نیست، شکایت کند، این کار مورد نکوهش قرار گرفته است.
وی ادامه داد: بنابراین، مسئله فقط بیان مشکل نیست؛ بلکه باید دید انسان مشکل خود را نزد چه کسی مطرح میکند. اگر مخاطب، برادر دینی و فردی اهل ایمان باشد، میتواند شنونده درد دل انسان باشد.
حضرت یعقوب(ع)؛ نمونهای از شناخت مخاطب در بیان اندوه
آیت الله مهدوی در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به آیه ۸۴ سوره یوسف، به رفتار حضرت یعقوب(ع) در مواجهه با فرزندانش پرداخت و اظهار کرد: فرزندان ایشان حدود چهل سال باعث رنج و ناراحتی پدر شدند. در این مدت، حضرت یعقوب(ع) با مصائب و مشکلات فراوانی روبهرو شدند؛ دوران پیری را با اندوه فراق حضرت یوسف(ع) سپری کردند. با وجود همه این مشکلات، حضرت یعقوب(ع) هرگز سفره دل خود را نزد فرزندانشان باز نکردند. قرآن کریم در این آیه میفرماید: «وَتَوَلّیٰ عَنْهُمْ وَقالَ یا أَسَفیٰ عَلیٰ یُوسُفَ وَابْیَضَّتْ عَیْناهُ مِنَ الْحُزْنِ فَهُوَ کَظیمٌ».
وی با اشاره به عبارت «وَتَوَلّیٰ عَنْهُمْ» اظهار کرد: کلمه «تولّی» به معنای روی برگرداندن است. حضرت یعقوب(ع) روی خود را از فرزندانشان برگرداندند و سپس فرمودند: «یا أَسَفیٰ عَلیٰ یُوسُفَ»؛ وای بر اندوه و تأسف من بر فراق یوسف.
آیت الله مهدوی افزود: نکتهای که در اینجا باید مورد توجه قرار گیرد، این است که چرا حضرت یعقوب(ع) از فرزندان خود روی برگرداندند؟ به نظر میرسد یکی از نکات قابل تأمل در این آیه، همین مسئله باشد؛ آنان را شایسته شنیدن (اهلیت نداشتن) شکایت و بیان عمیق اندوه خود نمیدانستند. اگر فرزندان ایشان از ایمان و معرفت لازم برخوردار بودند، بیان مشکلات نزد آنان اشکالی نداشت؛ اما آنان چنین اهلیتی نداشتند.
تأکید بر ضرورت توجه به ظرفیت مخاطبان و آگاهی از معارف و آداب دینی
این استاد حوزه در ادامه با اشاره به آیه ۸۴ سوره یوسف و ماجرای حضرت یعقوب(ع)، بر ضرورت شناخت ظرفیت و میزان درک مخاطبان تأکید کرد و اظهار داشت: انسان باید در بیان مسائل و مشکلات خود به آگاهی و ظرفیت فکری و معرفتی افراد توجه داشته باشد؛ چراکه برخی افراد، حتی اگر از نزدیکان باشند، به دلیل آشنا نبودن با معارف دینی و نداشتن شناخت کافی، توانایی درک صحیح برخی مسائل را ندارند.
محبت اهلبیت(ع) و ولایت، سرمایهای درونی است که مؤمن باید از آن محافظت کند
آیت الله مهدوی در ادامه سخنان خود با اشاره به جایگاه ولایت و محبت اهلبیت(ع) در وجود مؤمنان، با اشاره به سوره نحل، سوره شانزدهم قرآن کریم، و تشبیه ولایت به وجود شیرینی در نهاد زنبور عسل اظهار داشت: همانطور که شیرینی و مواد مغذی عسل در وجود زنبور قرار دارد و حیوانات دیگر از ارزش و ویژگیهای آن آگاهی ندارند، حقیقت ولایت نیز در وجود انسان مؤمن قرار دارد و دیگران از عمق و آثار آن بیخبرند.
این استاد حوزه افزود: محبت امام حسین(ع) و عشق به امام زمان(عج) از جمله نعمتهایی است که خداوند در وجود مؤمن قرار داده است و دیگران ممکن است تنها ظاهر برخی رفتارها، مانند حضور در مراسم اربعین و پیادهروی این مسیر یا درآوردن کفشها را مشاهده کنند، اما از لذت و شیرینی معنوی و محبتی که در وجود این زایران جریان دارد، آگاهی نداشته باشند.
ضرورت حفظ محبت درونی و پرهیز از آشکار کردن همه اسرار قلبی
این استاد حوزه در ادامه با اشاره به مفهوم تولی و آموزههایی که این مفاهیم در زندگی انسان دارند، ضرورت حفظ محبت درونی و پرهیز از آشکار کردن همه اسرار قلبی را مورد تاکید قرار داد. انسان سفره دل خود را برای هر کسی باز نکند و همه حالات و محبتهای درونیاش را با دیگران در میان نگذارد، اما تکبر هم نباید داشته باشد.











نظر شما